Ο νόμος πλαίσιο είναι ο νόμος με τον οποίο προσδιορίζονται οι θεμελιώδεις αρχές που αφορούν τη λειτουργία και τη σύσταση των ΑΕΙ. Ο νόμος αναφέρεται στη διοίκηση των ιδρυμάτων, τη διάρθρωση και το προσωπικό τους, τα πανεπιστημιακά όργανα, το διαχωρισμό των σπουδών σε προπτυχιακές και μεταπτυχιακές, τα φοιτητικά θέματα, το πανεπιστημιακό άσυλο, την πανεπιστημιακή έρευνα, το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, το Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελληνικών Σπουδών.

Μέχρι και την άνοιξη του 2007, η λειτουργία των ελληνικών δημόσιων πανεπιστημίων καθοριζόταν από το νόμο πλαίσιο 1268/82. Ο νόμος αυτός, αν και ριζοσπαστικός για την εποχή που ψηφίστηκε, είναι κατανοητό πως δε θα μπορούσε να παραμένει σύγχρονος 25 χρόνια μετά. Το πανεπιστήμιο της νέας χιλιετίας, προφανώς δεν έχει καμία σχέση με αυτό του 1982…

Κινούμενη στη λογική αυτή, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ είχε καταθέσει εδώ και παραπάνω από μία δεκαετία, ολοκληρωμένη πρόταση παιδείας, με συγκεκριμένες προτάσεις για την αλλαγή του νόμου, στοχεύοντας στην αναβάθμιση του δημοσίου πανεπιστημίου.

Είναι έτσι προφανές, πως όταν το Υπουργείο Παιδείας προσπάθησε για πρώτη φορά από το 1982 να διενεργήσει διάλογο για την ανανέωση του νόμου-πλαισίου, ήμασταν απόλυτα θετικοί στην προοπτική να προωθήσουμε τις θέσεις και τις διεκδικήσεις μας.

Ύστερα από μία μακρά (τη μακροβιότερη που έχει λάβει ποτέ χώρα) διαδικασία διαλόγου, στον οποίο η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ συμμετείχε από την πρώτη στιγμή, (το αποκορύφωμα του διαλόγου αυτού ήταν για μας η κατάθεση των προτάσεών μας στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής) κατατέθηκε και ψηφίστηκε από τη Βουλή τον περασμένο Μάρτιο, ο νέος νόμος-πλαίσιο λειτουργίας των ΑΕΙ 3549/07. Την ίδια ώρα, οι υπόλοιπες παρατάξεις επέλεγαν τη στείρα άρνηση, αποδεικνύοντας έμπρακτα την έλλειψη συγκεκριμένων προτάσεων…

Ο νόμος αυτός περιλαμβάνει πολλές από τις χρόνιες διεκδικήσεις μας. Θέσεις εικοσαετίας, έγιναν πλέον νόμος του κράτους. Μένει τώρα να δούμε την εφαρμογή όλων αυτών των διατάξεων στην πράξη, ώστε να μπορέσουμε και πάλι να διατυπώσουμε εγγράφως νέες προτάσεις για τη βελτίωση των όποιων ατελειών.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΣΤΟ ΝΟΜΟ ΠΛΑΙΣΙΟ 3549/07

Υπάρχουν, φυσικά, ακόμα πολλά ακόμα που κατά τη γνώμη μας μπορούν να γίνουν. Στο σημείο αυτό δηλώνουμε με παρρησία ότι εφόσον υπάρξουν τολμηρές προτάσεις προς την σωστή κατεύθυνση από οποιανδήποτε άλλο χώρο, πρώτοι εμείς είμαστε πρόθυμοι να τις υιοθετήσουμε μένοντας απαρέγκλιτα πιστοί στο όραμα μας για το Πανεπιστήμιο του μέλλοντος. Αυτή, άλλωστε, είναι και η ουσία του διαλόγου: η σύνθεση των θέσεων, η επιδίωξη συναίνεσης, η εύρεση της μέσης λύσης, χωρίς όμως και αυτό να σημαίνει το τέλος κάθε διαδικασίας. Άλλωστε, η μεταρρύθμιση δεν είναι μια πράξη άπαξ συντελούμενη, αλλά μια ζωντανή διαδικασία συνεχώς εξελισσόμενη που κρίνεται μέσα από την καθημερινή πρακτική. Είμαστε ζωντανό κομμάτι της ελληνικής νεολαίας, παρακολουθούμε και θα παρακολουθούμε την μεταρρυθμιστική διαδικασία, διατηρούμε το δικαίωμα στη γνώμη, στη διατύπωση κριτικής και στην επανακατάθεση των προτάσεών μας για ένα καλύτερο Πανεπιστήμιο. Πάνω στο Νόμο-Πλαίσιο κτίζουμε τη συνέχεια του Ελληνικού Πανεπιστημίου. Και στη συνέχεια αυτή θα είμαστε παρόντες. Αναφέρουμε τα εξής θέματα:

• Διοικητική και υπηρεσιακή κατάσταση των καθηγητών.

Προτείνουμε την καθιέρωση του θεσμού των καθηγητών πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης, με την κύρωση της έκπτωσης από τη θέση σε περίπτωση παράβασης αυτού. Είναι όρος εκ των ων ουκ άνευ για ένα σύγχρονο Α.Ε.Ι., άμεσα συνδεόμενος με την αξιολόγηση, το οποίο θα παρέχει παιδεία υψηλού επιπέδου, η αποκλειστική αφιέρωση του καθηγητή στο διδακτικό, ερευνητικό και συγγραφικό του έργο. Αδυνατούμε να ανεχθούμε καθηγητές που απλώς κατέχουν μια έδρα για τον τίτλο ή οι οποίοι αντιμετωπίζουν το Πανεπιστήμιο σαν μια παρεμπίπτουσα απασχόληση, για τη συμπλήρωση του εισοδήματός τους. Παράλληλα, προτείνουμε οι ρυθμίσεις που θα ισχύσουν στο μέλλον σχετικά με τη μονιμότητα των Δημοσίων Υπαλλήλων να εφαρμοσθούν και στα μέλη ΔΕΠ.

• Συμμετοχή των φοιτητών στις εκλογές για την ανάδειξη των Αρχών των Α.Ε.Ι.

Αμφιβολίες για τη ρύθμιση που προτείνεται στο νόμο-πλαίσιο είχε διατυπώσει η παράταξή μας εξ αρχής. Η πράξη θα δείξει τελικά το κατά πόσο η πρόταση είναι προς τη σωστή κατεύθυνση ή όχι. Αν και η καθολική ψηφοφορία φοιτητών σε αυτές τις εκλογές είναι ένα πιο δημοκρατικό μέτρο, πιστεύουμε ότι ένα τέτοιο σύστημα μπορεί να αποδειχθεί μη λειτουργικό, καθότι πολλά πανεπιστήμια δύσκολα μπορούν να υποστηρίξουν τέτοιες διαδικασίες. Παράλληλα, θα πρέπει εδώ να τονίσουμε πως δεν είναι λίγοι εκείνοι, ιδίως κάποια μέλη ΔΕΠ, που απλώς συνθηματολογώντας και ποτέ με επιχειρήματα, μιλάνε για νοσηρά φαινόμενα στις Σχολές προερχόμενα από παρατάξεις. Είναι όμως γεγονός ότι ποτέ ένας νέος άνθρωπος δεν καταφεύγει μόνος του σε τέτοιες πρακτικές αν κάποιος δεν τον εξωθήσει σε αυτές. Οι φοιτητικές παρατάξεις έχουν τη δική τους μοναδική ιστορία, τα ιδανικά και τα οράματά τους. Η αξιοπιστία των φοιτητικών παρατάξεων είναι ζήτημα μη διαπραγματεύσιμο από την πλευρά μας. (κάτι το οποίο άλλωστε αποδεικνύουν κάθε χρόνο οι φοιτητές με την μαζικότατη συμμετοχή τους στις Φοιτητικές Εκλογές)

Ωστόσο, σε συνέχεια και των παλαιότερων τοποθετήσεων μας επιση-μαίνουμε τα εξής:

Ως πολιτική νεολαία θεωρούμε ότι η λύση που προτείνεται στο νόμο-πλαίσιο θα επιτείνει τα όποια φαινόμενα διαφθοράς και συναλλαγής μέσα στα A.E.I., καθώς οι υποψήφιοι θα έχουν τη δυνατότητα άμεσου επηρεασμού του εκλεκτορικού σώματος, αφού θα ψηφίζουν άμεσα οι φοιτητές. Επιπλέον, οι εγγυήσεις που δίνει η αυτοδέσμευση της κάθε παράταξης, η οποία κρίνεται από τους φοιτητές για την υπευθυνότητά της και οφείλει να διασφαλίζει και τη συνέχειά της δεν είναι δυνατό να εξασφαλιστούν όταν οι υποψήφιοι θα προσπαθούν να επηρεάσουν τους μεμονωμένους φοιτητές -αναλώσιμους ψηφοφόρους- άμεσα εξαρτώμενους από τους καθηγητές τους. Υπογραμμίζουμε ότι οι φοιτητικές παρατάξεις λαμβάνουν κάθε χρόνο δημοκρατική νομιμοποίηση μέσα από τις φοιτητικές εκλογές -στις περυσινές εκλογές μόνο ψήφισαν πάνω από 160.000 φοιτητές.

• Καταλήγοντας, ο νόμος-πλαίσιο είναι ένας νόμος προς τη σωστή κατεύθυνση. Είμαστε ως οργάνωση υπερήφανοι που πολλές από τις ρυθμίσεις του νόμου πρώτοι εμείς τις εισηγηθήκαμε. Περιμένουμε πλέον να δούμε την πλήρη εφαρμογή του, ώστε να μπορέσουμε ξανά να κρίνουμε και να προτείνουμε προς την κατεύθυνση της βελτίωσής του. Επαναλαμβάνουμε ότι υπάρχουν πολλά ακόμα που πρέπει να γίνουν για να μπορούμε, επιτέλους, να μιλήσουμε για ένα σύγχρονο A.E.I., αντίστοιχο με αυτό που δικαιούνται οι Έλληνες νέοι.