Η Αξιολόγηση και ο έλεγχος κάθε δημοσίου αγαθού μέσα από θεσμοθετημένες διαδικασίες αποτελούν θεμελιώδη δικαιώματα του πολίτη που ζει σε μία δημοκρατική κοινωνία. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν αποτελεί δεδομένο για τον Τομέα της Παιδείας. Παρ’ ότι ο νόμος αναφορικά με την Αξιολόγηση έχει ψηφιστεί από το 2005, μόλις τον Φεβρουάριο του 2009 είχαμε τα πρώτα αποτελέσματα σε Ιδρύματα της χώρας, λόγω, κυρίως, της κωλυσιεργίας των διοικήσεων των Πανεπιστημίων πέντε εκθέσεις εξωτερικής αξιολόγησης πραγματοποιήθηκαν ήδη σε Ανώτατα και Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας μας, συμβάλλοντας καταλυτικά στη βελτίωση της λειτουργίας τους. Πρόκειται για τη δικαίωση της ίδιας της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που κάνει τα πρώτα της συνειδητά βήματα προς το μέλλον. Που απορρίπτει στη πράξη την εσωστρεφή συμπεριφορά που, επί δεκαετίες επεδείκνυε, και αρχίζει να εναρμονίζεται με τα ευρωπαϊκά δεδομένα και πρότυπα. Αρχίζει να συμβαδίζει με την υπόλοιπη ελληνική κοινωνία. Αρχίζει να κατανοεί πως η στασιμότητα και οι οπισθοδρομικές αντιλήψεις δεν έχουν λόγο ύπαρξης στο σύγχρονο πανεπιστήμιο, που το σύνολο της κοινωνίας μας αναζητά.

Η Αξιολόγηση ήρθε να καλύψει την αυτονόητη ανάγκη για αποτίμηση και ανάδειξη του έργου των Ιδρυμάτων Ανώτατης και Ανώτερης Εκπαίδευσης, αλλά και να διαπιστώσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα Ιδρύματα, έτσι ώστε να διορθωθούν άμεσα από την Πολιτεία.

Δεν επαναπαυόμαστε, όμως, στις δάφνες μας. Συνεχίζουμε να παρακολουθούμε στενά τις διαδικασίες για την ολοκλήρωση των διαδικασιών της Αξιολόγησης σε κάθε Σχολή, οι οποίες κινούνται με πολύ αργούς ρυθμούς.

Θα πιέζουμε τις διοικήσεις των Τμημάτων προς αυτή την κατεύθυνση για να πετύχουμε το Σύγχρονο Ελληνικό Πανεπιστήμιο που δικαιούμαστε.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ:
Η ΔΑΠ- ΝΔΦΚ πιστή στις αρχές της και με οδηγό πάντα το συμφέρον του φοιτητή και του ελληνικού Πανεπιστημίου, είχε καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς πρέπει να γίνεται η Αξιολόγηση, αλλά και για το αυστηρό σύστημα που πρέπει να την διέπει.
Με παρεμβάσεις μέσα στις συνεδριάσεις του ΕΣΥΠ και με σχετικές επιστολές μας στο Υπουργείο Παιδείας, καταφέραμε κάποια πράγματα που τα θεωρούσαμε βασικά για την Αξιολόγηση, να υπάρχουν μέσα στο νόμο.

ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ:

• Η Αξιολόγηση θα γίνεται σε δύο στάδια: εσωτερική και εξωτερική. Η εσωτερική Αξιολόγηση θα γίνεται μέσα από τα ίδια τα τμήματα και θα έχει ως σκοπό να αποτιμήσει το έργο που γίνεται στο εσωτερικό των τμημάτων. Προτείνουμε να αυξηθεί ο αριθμός των φοιτητών που θα συμμετέχουν στην επιτροπή εσωτερικής αξιολόγησης, αφού σε τμήματα με μεγάλο αριθμό μελών ΔΕΠ, η συμμετοχή των φοιτητών μπορεί να είναι πολύ μικρή. Η εξωτερική αξιολόγηση θα έχει ως βάση της τα πορίσματα της εσωτερικής αξιολόγησης και θα διενεργείται από ανεξάρτητη αρχή με συμμετοχή φοιτητών που θα ορίζονται από την ΕΦΕΕ.
• Ο χαρακτήρας της Αξιολόγησης θα είναι δεσμευτικός και όχι γνωμοδοτικός. Η δέσμευση έγκειται στην υποχρέωση του Υπουργείου να επιλύει τα προβλήματα των ιδρυμάτων που προκύπτουν από την Αξιολόγηση.
• Τα κριτήρια πάνω στα οποία θα διεξάγεται η Αξιολόγηση θα είναι αμιγώς ακαδημαϊκά. Ο νόμος ορίζει ως κριτήρια: την ποιότητα του διδακτικού έργου, την ποιότητα του ερευνητικού έργου, την ανταπόκριση των Προγραμμάτων Σπουδών στις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας και την ποιότητα των λοιπών υπηρεσιών (Υλικοτεχνικές υποδομές, διοικητικές υπηρεσίες).
• Βασικό για μας ήταν η Αξιολόγηση να διενεργείται από μια αρχή η οποία να έχει τέτοια σύνθεση που θα την καθιστά ικανή να αξιολογεί τα ιδρύματα.
• Η αρχή που θα πραγματοποιεί την Αξιολόγηση πρέπει να είναι Ανεξάρτητη, δηλαδή ακηδεμόνευτη πολιτικά και μη εξαρτώμενη από οποιοδήποτε κόμμα ή κυβέρνηση. Δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι η Αξιολόγηση θα καθοδηγείται πολιτικά από οποιονδήποτε κομματικό φορέα. Στο σημείο αυτό προτείνουμε και ο πρόεδρος της Ανώτατης Αρχής Αξιολόγησης να ορίζεται από κάποιο ανεξάρτητο -αδέσμευτο - ακηδεμόνευτο όργανο που χαίρει της εκτίμησης και της αναγνώρισης της κοινωνίας. Ένα τέτοιο όργανο μπορεί να είναι η Σύνοδος των Πρυτάνεων ή η Ακαδημία Αθηνών.
• Σύμφωνα με την πρότασή μας ο στόχος της διαδικασίας της Αξιολόγησης δε θα πρέπει να είναι η κατάταξη των Πανεπιστημίων, αλλά ο εντοπισμός των ελλείψεων και των πλεονεκτημάτων των Ιδρυμάτων. Στο νόμο είναι ξεκάθαρο ότι καμία βαθμολογική ιεράρχηση των Πανεπιστημίων δεν θα γίνεται, θα εντοπίζονται τα όποια προβλήματα και το Υπουργείο θα δεσμεύεται να τα επι-λύσει.

Άλλωστε ο χαρακτήρας της διαδικασίας οφείλει να είναι βοηθητικός και όχι να επισύρει ποινές. Στόχος είναι να έρθουν σε ένα ανώτερο επίπεδο παρεχόμε-νης ποιότητας εκπαίδευσης τα Πανεπιστήμια. Η Αξιολόγηση δεν είναι απαραίτητη για να δούμε ποιο ίδρυμα είναι καλύτερο, είναι όμως απαραίτητη για να γίνει κάθε ίδρυμα καλύτερο!